De SSRP op de Traditionele Schepenbeurs
06-11-2026
De Beurs Klassieke Schepen was vanaf het einde van de vorige eeuw ondergebracht aan de Gependam in Enkhuizen. Niet primair in het water, maar vooral in een grote tent, waar de Spiegel der Zeilvaart met hoofdredacteur Wim de Bruijn en organisator Thedo Fruithof van het ZZM belangrijke voortrekkers waren in de organisatie van het evenement. Natuurlijk was ook de SSRP daar vertegenwoordigd. In 2013 hield het in Enkhuizen echter op, wat velen speet. Bij de Hiswa werd dat jaar in de RAI ook een afdeling voor klassieke schepen beschikbaar gesteld, waar de SSRP een plek had. Hoewel Thedo Fruithof aanvankelijk dacht in Amsterdam een breder publiek te kunnen trekken, betwijfelden anderen dat en viel de belangstelling in de praktijk inderdaad tegen. Vergeleken met Enkhuizen was de sfeer in het RAI gebouw met al die moderne gladde jachtjes en grote buitenboordmotoren inclusief de vlotte verkopers, voor de traditionele bezoekers van de Beurs in Enkhuizen een grote teleurstelling. Juist Enkhuizen was door de jaren heen een groot succes, de Hiswa werd dat niet.
Reid is overleden, maar zijn vrouw Cornelie Ploeg is nog ieder jaar op de beurs actief.
Gelukkig betekende dat niet het einde van een dergelijke ontmoetingsplek voor liefhebbers van platbodems en van klassieke schepen. Enkhuizen werd als standplaats voor de Beurs van Klassieke Schepen voortgezet in Den Helder bij de Stichting Traditionele Schepenbeurs. Die stichting organiseert vanaf 2016 voor de traditionele zeil- en scheepvaart een beurs op het vroegere marine complex Willemsoord. Een prachtig locatie en net qua tijd als in Enkhuizen altijd begin november, als het seizoen van de charterschippers erop zit.
Bij zijn uitvaart deze vrijdagmiddag waren natuurlijk ook mensen van de Schepenbeurs aanwezig, zoals Arthur ’t Hof, hoofdredacteur van de Spiegel der Zeilvaart.
Dit jaar, 2026, was de Traditionele Schepenbeurs op 6,7 en 8 november. Zoals gebruikelijk was er visueel een verbinding georganiseerd van de SSRP-stand met platbodemjachtjes van andere standhouders. Evenals vorig jaar lag ook nu weer een fraaie tjotter van de Stichting De Friese Tjottervloot uit Heeg vlak voor de stand van de SSRP.
Een fraaie klassieke tjotter van De Stichting De Friese Tjottervloot uit Heeg had tegenover de stand van de SSRP een fraaie klassieke tjotter als publiekstrekker, waar je vanaf de stand van de SSRP op uit keek.
In Enkhuizen kwam een publiek dat je ook zag en ziet bij visserijdagen in de voormalige Zuiderzeehaventjes. Wat oudere mannen in duffelse jassen en een gebreid blauw mutsje op vanwege hun kalende hoofden. Echte liefhebbers en op een bepaalde manier ook deskundig. Die wilden wel behouden, dat was duidelijk.
Dit jaar in Enkhuizen kreeg ik de indruk dat het publiek, althans op de vrijdag dat ik er was, gevarieerder was en heel opvallend, zelfs jeugdig. De organisatie had namelijk klassen basisschoolleerlingen met leuke opdrachten op pad gestuurd op de beurs, wat niet alleen een vrolijke noot in het geheel opleverde, maar ook een pedagogisch belang diende. Zowel voor de kinderen als voor behoudsorganisaties als de SSRP.
De traditionele platbodemwereld heeft immers een groeiend probleem, dat langzamerhand in brede kring onderkend wordt. De platbodemwereld vergrijst en het is niet vanzelfsprekend dat een jongere generatie het roer over wil nemen. Hoe betrek je dus de jeugd bij de oude schepen? Hoe maak je ze nieuwsgierig en enthousiast, want doe je niets, dan ziet het er niet goed uit voor het behoud van dit maritiem erfgoed. Als de huidige eigenaren hun schepen zullen overdragen aan een nieuwe generatie, dan is het mogelijk dat die daar geen aardigheid in heeft. Op de beurs sprak ik diverse (wat oudere) liefhebbers, die spontaan aangaven het voor de toekomst somber in te zien. Niet omdat zij nu eenmaal wat ouder waren, maar omdat zij zagen dat jonge mensen andere interesses en andere vrijetijdsbestedingen oppakken en weinig interesse tonen voor varen met platbodemjachten.
En dus was het mooi dat er behalve een prachtige tjotter oude stijl ook een moderne tjotter lag, die voor ‘de moderne mens’ een lagere drempel vormt bij het fantaseren over zeilen met een platbodem dan een museaal en kostbaar ogende tjotter. Een echte tjotter, maar gemaakt van een ongebruikelijk materiaal, van aluminium, dat echter onderhoudsvrij is. Dit toch vrij fors overkomend, ruime scheepje, dat zoals alle tjotters nog geen 5 meter lang is, voorzien van een praktisch tuigje met slimme hulpmiddelen om bijvoorbeeld het mastje eenvoudig te strijken.
Dat bootje trok publieke belangstelling en de voorzitter van de SSRP, Pieter Eelkman Rooda, maakte direct gebruik van de gelegenheid met de kijkers het gesprek aan te gaan.
Weinig onderhoud, onzinkbaar door een dubbele bodem, met zelflozende kuip en een elektrische motor, waarvan de batterijen thuis op te laden zijn.
De rol van de SSRP op de beurs kreeg hiermee een nieuwe dimensie. Niet langer bezette de SSRP een stand tussen die andere behoudsorganisaties van klassieke schepen. Nee, ze trad naar voren met vernieuwing. Niet om het oude het oude te laten. Nee, juist om het oude te behouden.
Beursbezoekers werden uitgenodigd een kort vragenlijstje over de alu. tjotter in te laten vullen, vervolgens kregen ze een tasje met SSRP embleem als giveaway, voorzien van een opvallend timmermanspotlood en bijpassende slijper en desgewenst een sterke lange band van Molenaar om een zeil snel bijeen te binden. Voor jong en oud was er op de stand van de SSRP ook iets lekkers, wat natuurlijk altijd werkt, maar waar wel aan gedacht moet worden. Te commercieel? Welnee, gewoon gebruikelijke ‘klantenbinding’.
